Auteursarchief: Sam

sneeuwklokjes

Kijk! De eerste

Op jacht naar de juiste perspectieflijnen en goeie schaduwwerking kwam ik deze tegen. Veel leuker dan die opdrachten die ik moet doen voor de fotografieschool. Zien, goed kijken en voelen wat me blij/verwonderd/ongemakkelijk en wat niet al meer maakt.
Toen ik in november wat blauwe druifjes en narcissen plantte, zag ik ze al direct boven de grond komen. Maar deze bloeiende klokjes had ik nog niet gezien.

Schoon begin

Zo. Dat is was het. 2018 is voorbij, 2019 is alweer begonnen. Es kijken wat het brengt. Goede voornemens heb ik niet. Of ja, die heb ik altijd wel. Misschien meer bloggen, of juist stoppen met dit siteje? In ieder geval blijf ik (voorlopig) nog even fotograferen.

Schoon

Schoon begin

Oant sjen Friesland

Dat was het weer. De weekendjes in Friesland. Lange avonden uitkijken over de weilanden, varen in de Alde Faenen, graten, hazenwol en vogellijkjes fotograferen. Ja, ik weet dat het een bizarre hobby is, maar die restjes dier zijn zo mooi en kwetsbaar.
Maar nu is het herfst. Het huisje is afgesloten. Alles is stil. Tot het eerstvolgende mooie weekend.

Herfst

Herfst in Friesland

 

Weinig scherpte diepte

Mijn eerste opdracht op de foto-opleiding: maak foto’s met veel en weinig scherpte diepte. Leuk! Sinds mijn vorige fotocursus doe ik dit heel vaak. Gewoon, omdat ik het mooi vind. Composities maken, goed kijken, opvallende lijnen of mooi licht zien; dat vind ik het leukst van fotograferen. Ik moet nog wel goed oefenen met de termen (is weinig scherpte diepte nou met een hoog of laag diafragmagetal? En welke lens gebruik ik ook alweer voor een portret?)

Keuken huiselijk

Weinig scherpte diepte

Kermis in het dorp

Het is feest in het Friese dorp. Een tent met muziek en bier en een kleine kermis met draaimolen, de kop van jut en schietvermaak. Het doet zo ouderwets aan. Een kale vlakte, lege bierbekertjes en hangende stelletjes. Ik hoor er niet bij, dat is wel duidelijk. Iedereen zegt je vriendelijk gedag hoor. Je mag er denk ik best bij. Maar het is dat dorpsgevoel dat ik niet deel. Het hele jaar uitkijken naar het feest waar je ooit je eerste biertje dronk. Waar de buurvrouw zo zat was, dat je vader haar naar huis moest brengen. En waarvoor je weken van tevoren met hout en verf in de weer bent om het lolligste bord in de tuin te zetten.

Schiettent kermis

Het is niet druk bij de schiettent

 

Kanmei. Of: Japanse salade

Ik scoorde een hit. Met deze salade. Ik kreeg er zelf ook geen genoeg van en maakte ‘m drie keer in een week.
Wat gaat er in? Parelcouscous of parelgort, zeekraal, komkommer, rucola, radijs, sojabonen, groene asperges, partjes avocado, bieslook.
Dressing: sojasaus (Kikkoman bijvoorbeeld), sesamolie en reepjes sushigember (AH heeft die). Bestrooien met geroosterde sesamzaadjes. Zó of eet er gebakken schar bij of heek.
Mmmmmm….

Ingrediënten voor Kanmei

Kanmei. Betekent iets als eenvoudig. Precies de juiste naam voor deze salade

 

Ik ben een bosdier

Vanochtend las ik in de Volkskrant een mooi stukje over hoe stadsdieren zich evolutionair aanpassen aan beton en lantaarnlicht. Vogels krijgen rondere vleugels om sneller op te kunnen stijgen, slakken kleuren lichter om beter tegen warmte te kunnen. Spinnetjes maken gebruik van het licht doordat insecten daar op af komen en verstrikt raken in het web. Stadsdieren moeten brutaal zijn. Eropuit, vechten voor een plekje, stress trotseren en telkens nieuwe manieren aanleren om aan eten te komen, Dan hebben bosdieren het maar makkelijk. Als je weet wie je vijanden zijn en hoe je een beukennootje openbreekt, heb je een lekker leven. Ik ben een bosdier. Ik mis de skills van een dier uit de stad. In ieder geval, vandaag.

Arme haas. Terug naar de aarde. Zijn wolhaartjes zaten al in de klei. Ik zag een pootje, een oor en een stukje karkas. De boer reed over hem heen met zijn tractor. Dag haas.

Als ik dan een tattoo neem…

… dan zou het deze zijn. Als pluis is de paardenbloem op z’n mooist. Zo fragiel en kwetsbaar. En voor je het weet is ie weg. Mijn lievelings. Misschien voor op mijn andere onderarm, waar mijn litteken zit.

De paardenbloem zou trouwens wel een andere naam kunnen gebruiken. Dan is dandelion beter. Klinkt wel vrolijk. Of diente de león. Beetje stoer. Löwenzahn. Ook goed. Maar pissenlit, in ’t Frans…. mwoah.

Paardenbloempluis

Een tattoo voor mijn onderarm

Kinderkopjes in de mist

Er is nogal wat te doen rond de 11 fonteinen in Friesland. Deze van Jaume Plensa, twee kinderhoofdjes, staat in Leeuwarden. Nog voor de opening kreeg het jongetje een gigantische snor op getekend. In de Leeuwarder Courant sprak iemand boos over het  ‘monstrum’. En als protest op de autoritaire besluitvorming over de fonteinen heeft Friesland een heuse piemelfontein.
Ik vind ze leuk. Twee schattige kopjes uit de mist. En het kunstwerk heet nog Love ook.

Fontein Leeuwarden

Love van Jaume Pensa

Amandeltaart met olé

Van de buren kreeg ik een zak amandelen uit Spanje. Daar heb ik een Galicische taart van gemaakt. Suiker, ei, citroenrasp, sinaasappelrasp. De buren een stukje, mijn vriendin Ingrid een stukje, wij een stukje en weg is de tarta de Santiago!

Amandeltaart met sinaasappel en citroen

Bij wil op de foto

Bij je hebt gelijk. Jij bent veel fotogenieker dan al die bloeiende bloesems en planten in mijn tuin bij elkaar, Dank je!

Hallo bij

Mooi hoor, die winter

Wat een kou! Ik doe mijn best om het mooie er van te zien. Dik ingepakt fiets ik naar het mooiste plekje in de wijk, Misschien kan er al geschaatst worden. Om half negen vanochtend was er nog niemand op het kanaal te zien. Of toch? Een man in een witte broek liep het ijs op, tot in het midden van het kanaal. Een ijsmeester? De foto waar hij op staat, zet ik hier niet. Niet mooi genoeg. Het is immers een blog over moois…

Met stijfbevroren vingers het knopje van de camera bedienen

Alg-ijs

Er ligt gewoon een ijslaag van twee centimeter dik op de vijver! ik zie nog maar één vis, ik hoop niet dat die andere naar de vissenhemel is… En hoe zou het met de kikker zijn? Ik vond de winter altijd verschrikkelijk, maar nu kan ik niet wachten tot het een beetje vriest of sneeuwt. Een beetje. Want schaatsen of fietsen door de sneeuw vind ik nog steeds niet leuk. Alg-ijs. Ik vind het grappig dat de mooiste dingen zo dichtbij kunnen zijn

Waterbloemen

Wanneer vind ik iets nou mooi? Die vraag stel ik me telkens als ik een blogje maak, Ik heb mijn voorkeuren voor kleuren, onderwerpen en vormen. Kiezen is denk ik nog het moeilijkst. Hoe zet je je onderwerp neer? Vanuit welke hoek maak je je plaatje? welke lichtbron gebruik ik? Ga zo maar door. En dan komt het bewerken nog,…

Waterbloemen

Eindeloos schuiven met potjes tot je blij bent